Yayınlar

Devletin “Zor Kullanma Tekeli” ve Ekonomik Şiddetin Yasallaşması İcra ve İflas Hukuku, alacaklının mülkiyet hakkı ile borçlunun ekonomik bekası ve insan onuru arasındaki en sert, en acımasız çatışma alanıdır. Ticari ilişkilerin veya borçlar hukuku sözleşmelerinin tıkanması neticesinde rızai (gönüllü) ödemenin durduğu noktada, devletin “cebri icra” (zorla yerine getirme) mekanizması devreye girer. Bu mekanizma, hukukun en soğuk ve mekanik yüzüdür; banka hesaplarına konulan e-hacizler, fabrikalardaki üretim bantlarının mühürlenmesi veya asırlık aile yadigarı gayrimenkullerin cebri satışa (mezata) çıkarılması, salt bir alacağın tahsili değil, borçlu taraf için sarsıcı bir mülksüzleştirme ve ekonomik tasfiye sürecidir. İcra dairelerinin devasa iş yükü ve rutinleşmiş bürokrasisi içerisinde insan unsuru tamamen kaybolur; birey veya şirket, kâğıt üzerindeki bir “dosya numarasına” ve haczedilecek bir “malvarlığı kalemine” indirgenir.

Finansal Krizlerin Hukuki Yönetimi ve Ekonomik Hayatta Kalma Mücadelesi Küresel dalgalanmalar, makroekonomik krizler veya tedarik zincirindeki öngörülemez kopuşlar neticesinde, köklü ticari işletmeler dahi nakit akışlarının bozulduğu ve borca batıklık (insolvency) durumuna sürüklendiği ağır finansal buhranlar yaşayabilmektedir. Bir şirketin iflas eşiğine gelmesi sadece ticari bir başarısızlık değil; binlerce istihdamın, yılların emeğinin ve tedarikçi ekosisteminin çöküşü anlamına gelir. Hukuk sisteminin bu aşamadaki amacı, şirketi hızla tasfiye edip parçalamak değil; dürüst borçluyu alacaklıların yıkıcı ve kontrolsüz haciz baskısından koruyarak, ticari varlığını sürdürebilmesi için rasyonel bir “nefes alma” (moratoryum) alanı yaratmaktır.

İdarenin Kamulaştırma Yetkisi ve Mülkiyet Hakkının Çatışması Mülkiyet hakkı, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi (AİHS) ve Anayasa ile güvence altına alınmış en temel haklardan biridir. Ancak idarenin kamu yararı gerekçesiyle yürüttüğü büyük ölçekli imar planı değişiklikleri, kentsel dönüşüm projeleri veya acele kamulaştırma işlemleri, bireyin mülkiyet hakkına yönelik en ağır müdahaleleri oluşturur. Arkasında güçlü idari ve ekonomik dinamiklerin bulunduğu bu süreçlerde, “kamu yararı” kavramının sınırlarının muğlaklaşması ve orantısız ranta dayalı işlemler tesis edilmesi, idari yargı denetimini zorunlu kılmaktadır.

Devletin Zor Kullanma Tekeli ve Bireyin Vücut Bütünlüğü Modern devlet, kamu düzenini sağlamak amacıyla anayasal olarak “meşru zor kullanma tekelini” elinde bulundurur. Ancak bu yetki sınırsız değildir; kolluk kuvvetlerinin (polis, jandarma, infaz koruma memuru) eylemleri, evrensel insan hakları hukuku ve Anayasa ile kesin sınırlarla çizilmiştir. Devletin kendi gözetimi ve denetimi altındaki (gözaltı merkezleri, cezaevleri) veya toplumsal olaylara müdahale sırasındaki bireylere yönelik orantısız güç kullanımı, kötü muamele ve işkence iddiaları; birey ile devlet arasındaki güç dengesizliğinin en tepe noktasını oluşturur. Bir kamu görevlisinin, üniformanın ve devlet otoritesinin arkasına saklanarak hukukun dışına çıkması, sadece mağdura değil, doğrudan doğruya hukuk devletinin temellerine yönelik bir saldırıdır.

Kentsel Yenilenme Amacının Rant ve Mülkiyet Gaspına Dönüşmesi 6306 sayılı Afet Riski Altındaki Alanların Dönüştürülmesi Hakkında Kanun; özünde yaşam hakkını güvence altına almayı hedefleyen meşru bir düzenleme olmakla birlikte, uygulamada idare hukuku ve eşya hukukunun en çok istismar edilen araçlarından birine dönüşmüştür. Müteahhit firmaların veya çoğunluk hissesine sahip maliklerin, bu kanunu bir “azınlığı mülksüzleştirme” veya “şantaj” silahı olarak kullanması sıklıkla karşılaşılan bir durumdur. Devletin Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı eliyle yürüttüğü süreçte; elektrik, su ve doğalgazın kesilmesi gibi idari yaptırımlarla fiili bir tahliye (evden atılma) baskısı yaratılması, anayasal bir hak olan “mülkiyet ve barınma hakkının” idari otorite marifetiyle ihlal edilmesidir.

Kurumsal Hiyerarşi ile İş Hukukunun Sınırlarında “Beyaz Yaka” Krizleri İş hukuku, dogmatik olarak “zayıf konumdaki işçiyi koruma” ilkesi üzerine inşa edilmiştir. Ancak söz konusu CEO, CFO veya Genel Müdür gibi “C-Level” (üst düzey) yöneticiler olduğunda, bu klasik koruma paradigması çöker. Şirketin en stratejik kararlarını alan, devasa bütçeleri yöneten ve tüm ticari sırlara vakıf olan üst düzey yöneticiler ile şirket hissedarları (yönetim kurulu) arasında yaşanan krizler, sıradan bir iş akdi feshinden ziyade çok taraflı bir kurumsal satranç oyunudur. Bir üst düzey yöneticinin şirketten ayrılış (veya uzaklaştırılış) süreci; tazminatların yanı sıra hisse senedi opsiyonlarının (stock options), kar paylarının ve en önemlisi sektörel itibarın (reputation) masada olduğu, son derece riskli bir tasfiye sürecidir.

Kamu Kaynaklarının Paylaşımı ve İhale Süreçlerinin Asimetrik Doğası

Kamu İhale Hukuku; devletin kasasından çıkan milyarlarca liralık devasa bütçelerin (mal alımları, hizmet alımları ve devasa yapım işlerinin) özel sektör aktörlerine dağıtıldığı, ekonomik gücün ve rantın yeniden üretildiği en hassas idari alanların başında gelir. 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu ve 4735 sayılı Kamu İhale Sözleşmeleri Kanunu; teoride şeffaflığı, rekabeti, eşit tüzüğü ve kamu kaynaklarının verimli kullanılmasını amaçlasa da, pratikte idari otoritelerin takdir yetkisi ile özel sektörün ticari çıkarlarının çarpıştığı sert bir mücadele sahasıdır. İhale sürecinde yaşanan en ufak bir usuli hata, bir şirketin yıllarca hazırlık yaptığı devasa bir projeden haksız yere tasfiye edilmesine veya kamu kaynağının hak etmeyen bir şirkete peşkeş çekilmesine yol açabilecek niteliktedir.

Kamu Yararının Üstünlüğü ile Bireysel Mülkiyet Arasındaki Gerilim Anayasal bir hak olan mülkiyet hakkı, mutlak ve sınırsız değildir; toplumsal ihtiyaçların, altyapı projelerinin (yol, baraj, hastane, enerji nakil hatları) veya stratejik kamu hizmetlerinin gerektirdiği durumlarda, devletin veya kamu tüzel kişilerinin özel mülkiyetteki taşınmazlara bedelini ödemek suretiyle el koyması (kamulaştırma/istimlak) anayasal bir yetkidir. 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu çerçevesinde yürütülen bu süreç; bireyin gayrimenkulünün rızası dışında elinden alınması anlamına geldiği için, idari hukuk ile eşya hukukunun kesiştiği en katı ve şekilci alanlardan biridir. İdarenin “kamu yararı” kararını alırken takdir yetkisi bulunsavolatile, bu yetkinin keyfi veya kişisel çıkarlarla kullanılması hukuka aykırılığın temel sebebidir.

Medeni Kanun’un başlangıç hükümleriyle şekillenen Kişiler Hukuku, insanın doğuştan sahip olduğu hak ehliyetini ve bu ehliyeti kullanma iradesi olan fiil ehliyetini merkeze alır. Ancak günümüz dijitalleşen ve bireyselleşen dünyasında; bireyin hukuki öznelliği, dijital kimlik hırsızlıkları, rızasız veri işleme faaliyetleri, basın ve sosyal medya manipülasyonlarıyla ağır bir kuşatma altındadır. Kişiler hukuku, salt doğum-ölüm sicilinin tutulduğu bürokratik bir alan değil; insanın şeref, haysiyet, beden bütünlüğü ve manevi varlığının devlet güvencesiyle korunduğu en temel siperdir.

Bilgi çağında “veri”, ham petrolün ötesinde şirketlerin en değerli varlığı, pazarlamanın ve yapay zekânın temel yakıtıdır. Ancak bu devasa veri akışı, bireyin en mahrem alanlarının (sağlık, finans, konum, alışkanlıklar) rızasız veya manipülatif yöntemlerle işlenmesini beraberinde getirmektedir. 6698 sayılı Kişisel Verilerin Korunması Kanunu (KVKK), özünde bireyin temel hak ve özgürlüklerini, özellikle özel hayatın gizliliğini korumayı amaçlayan anayasal bir kalkan olsa da; uygulamada şirketler için bir “uyum maliyeti” veya idari para cezalarından kaçınma bürokrasisine indirgenmektedir. Rıza beyanlarının (açık rıza) kutucuklara sıkıştırılmış anlamsız metinlerle fiilen birer cebir aracına dönüşmesi, veri koruma hukukunun en temel açmazıdır.